احادیث بیمار_4600

شرح حدیث حضرت عیسی (علیه‌السلام)

در این کلام حکیمانه می‌فرماید:

من بیماران لاعلاج را شفا دادم، کور مادرزاد را بینا کردم، فرد مبتلا به برص (پیسی) را پاکیزه ساختم، و حتی مردگان را به اذن خداوند زنده کردم... اما وقتی با «احمق» روبه‌رو شدم، عاجز ماندم و هیچ راهی برای اصلاح او نیافتم.

سؤال شد: ای روح خدا! این احمق کیست که حتی تو با آن همه قدرت الهی نتوانستی او را درمان کنی؟

حضرت فرمود:
احمق واقعی، کسی است که «معجب برأیه و نفسه»؛ یعنی اسیر خودشیفتگی و خودپسندی است. او همه فضیلت‌ها را از آنِ خود می‌بیند و هیچ نقصی در خودش نمی‌پذیرد. تمام حق را برای خودش می‌خواهد و هیچ حقی برای دیگران قائل نیست. او نه تنها عذرخواهی نمی‌کند، بلکه حتی فکر نمی‌کند که ممکن است اشتباه کرده باشد. چنین انسانی در برابر حقیقت کر و کور است و هیچ نصیحتی در او اثر نمی‌کند؛ زیرا قلبش از نور معرفت خالی و پر از تاریکی خودبینی شده است.

نکته‌های کلیدی این حدیث:

1. مقایسه معجزات جسمانی با بیماری روحی
   شفا دادن جسم (حتی زنده کردن مرده) در مقایسه با درمان خودبینی و غرور، بسیار آسان‌تر است. چون بیماری‌های جسمانی با اذن الهی قابل علاج‌اند، اما خودشیفتگی، انسان را از پذیرش هر نوع درمان الهی و انسانی باز می‌دارد.
2. احمق در نگاه اولیاء خدا
   در فرهنگ قرآن و عترت، احمق‌ترین انسان‌ها، عالِمِ خودپسند و جاهلِ متکبر است؛ نه کسی که سواد کمی دارد. احمقی که حضرت عیسی از درمانش عاجز ماند، همان کسی است که «خود» را محور عالم می‌داند و خدا و خلق خدا را در حاشیه قرار می‌دهد.
3. نشانه‌های عملی «احمقِ غیرقابل درمان»
   • هر خوبی را از خودش می‌داند و هر بدی را از دیگران.
   • هیچ‌گاه عذرخواهی نمی‌کند و همیشه توجیه دارد.
   • نصیحت را نمی‌پذیرد، چون خودش را کامل‌ترین می‌بیند.
   • حق را فقط برای خودش می‌خواهد و دیگران را هیچ‌انگاشته می‌شمارد.
4. چرا هیچ راهی برای مداوای او نیست؟
   چون اولین قدم درمان هر بیماری، «پذیرش بیماری» است. اما این احمق، بیماری خودش را نمی‌بیند و خود را پزشک همه می‌پندارد! تا وقتی انسان خودش را بیمار نداند، هیچ دارویی در او اثر نخواهد کرد.

پیام پایانی حدیث برای ما:

این کلام حضرت عیسی (علیه‌السلام) هشداری است جانکاه به همه ماست که هر روز خودمان را در آینه این حدیث ببینیم و از خود بپرسیم:
آیا من هم گاهی «همه حق را به خودم می‌دهم و هیچ حقی بر گردن خودم نمی‌گذارم»؟
آیا من هم از تعریف دیگران لذت می‌برم و از شنیدن نقص‌هایم ناراحت می‌شوم؟
اگر پاسخ مثبت است، بدان که خطر «احمقیِ غیرقابل درمان» ما را تهدید می‌کند.

خداوندا! به حق محمد و آل محمد، ما را از بیماری خودبینی و غرور شفا بده و قلبمان را به نور تواضع و معرفت روشن کن. الهی آمین.

عیسی (علیه‌السلام) بر تفاوت مهم بین خواسته‌های دنیوی و دانش معنوی تأکید می‌کند. او صداقت کسی را که ادعا می‌کند دانش حقیقی دارد، اما زندگی مادی خود را بر زندگی ابدی آخرت خود ترجیح می‌دهد، زیر سؤال می‌برد. ایشان تأکید می‌کنند که دانش واقعی ریشه در درک هدف نهایی فرد و تلاش برای آنچه به نفع روح است، دارد، نه غرق‌شدن در لذت‌های زودگذر دنیوی که ممکن است منجر به آسیب شود.

۱. دانش حقیقی در اولویت‌دادن به زندگی اخروی نهفته است.

عیسی (علیه‌السلام) بین دانش سطحی و خرد حقیقی تمایز قائل می‌شود. کسی که صرفاً بر زندگی مادی خود تمرکز می‌کند و از رشد معنوی و آمادگی خود برای زندگی اخروی غافل می‌شود، نمی‌تواند دانشمند محسوب شود. دانش حقیقی شامل درک ماهیت گذرای این دنیا و اولویت‌دادن به موفقیت ابدی است.

۲. خطر مادی‌گرایی

این گفته کسانی را که غرق در عشق به دارایی‌ها، لذت‌ها و جاه‌طلبی‌های دنیوی هستند، مورد انتقاد قرار می‌دهد. این حدیث هشدار می‌دهد که تمرکز بیش از حد بر زندگی مادی می‌تواند عواقب مضری داشته باشد، زیرا فرد را از آنچه واقعاً به نفع روح است، یعنی ایمان، اعمال نیک و آمادگی برای آخرت، منحرف می‌کند.

 ۳. تعریف سود و زیان

عیسی (ع) ما را به چالش می‌کشد تا در مورد آنچه واقعاً به ما سود می‌رساند در مقابل آنچه به ما آسیب می‌رساند، تأمل کنیم. اغلب، چیزهای دنیوی که در کوتاه‌مدت مطلوب یا لذت‌بخش به نظر می‌رسند، می‌توانند به‌سلامت معنوی ما آسیب برسانند. سود واقعی در زندگی‌ای است که با هدایت خداوند همسو باشد و ما را برای زندگی ابدی آماده کند.

۴. منشاء ریاکاری تغایر در ارزش ها است.

این گفته نسبت به ریاکاری - تظاهر به دانش درحالی‌که در عمل زندگی‌ای مغایر با اصول معنوی داشته باشیم - هشدار می‌دهد. کسی که ادعا می‌کند اهمیت زندگی پس از مرگ را درک می‌کند؛ اما به‌گونه‌ای عمل می‌کند که دستاوردهای زودگذر دنیوی را در اولویت قرار می‌دهد، فقدان درک واقعی خود را آشکار می‌کند.

پیامدهای عملی:

۱. زندگی پس از مرگ را بر زندگی مادی اولویت دهید.

در مورد انتخاب‌های روزانه خود تأمل کنید و مطمئن شوید که آنها باهدف نهایی شما برای دستیابی به موفقیت در زندگی پس از مرگ همسو هستند. از غرق‌شدن در خواسته‌های مادی خودداری کنید و بر آنچه روح شما را پرورش می‌دهد و رابطه شما را باخدا تقویت می‌کند، تمرکز کنید.

۲. از امیال مضر دوری کنید

اعمال و امیال خود را بادقت ارزیابی کنید. از خود بپرسید که آیا آنها به‌سلامت معنوی بلندمدت شما سود می‌رسانند یا حواس‌پرتی‌های مضری هستند. سعی کنید انتخاب‌هایی داشته باشید که به‌جای رضایت موقت، به منافع ابدی منجر شوند.

۳. به دنبال دانش واقعی باشید.

 دانش واقعی فقط درک فکری نیست، بلکه خردی است که شخصیت شما را تغییر می‌دهد و اولویت‌های شما را هدایت می‌کند. دانشی را دنبال کنید که به شما کمک می‌کند، از نظر معنوی رشد کنید و زندگی هدفمندی داشته باشید.

۴. بین زندگی مادی و معنوی تعادل برقرار کنید.

درحالی‌که زندگی مادی برای بقاء ضروری است، اطمینان حاصل کنید که این زندگی دنیوی از اهداف معنوی شما پشتیبانی می‌کند و در همان راستا باشد، نه اینکه زندگی دنیوی کانون توجه شما بشود. از نعمت‌های دنیوی به‌عنوان ابزاری برای انجام کارهای نیک و رسیدن به قرب خدا استفاده کنید.

۵. از ریاکاری دوری کنید.

 سعی کنید اعمال خود را با باورهایتان همسو کنید. اگر ادعا می‌کنید که برای زندگی پس از مرگ ارزش قائل هستید، مطمئن شوید که سبک زندگی شما منعکس‌کننده این اولویت است. اخلاص را پرورش دهید و کسی نباشید که در ظاهر خرد را به تصویر می‌کشد؛ اما در باطن مادی‌گرایی را در اولویت قرار می‌دهد.

نتیجه‌گیری:

 سخنان حضرت عیسی (علیه‌السلام) یادآوری می‌کند که دنیای مادی گذرا است و ما باید زندگی پس از مرگ را در اولویت قرار دهیم. دانش واقعی صرفاً پردازش فکری نیست؛ بلکه دانش واقعی، توانایی تشخیص آنچه واقعاً برای روح مفید است از آنچه مضر است، می‌باشد. کسانی که زندگی دنیوی خود را بر زندگی ابدی خود اولویت می‌دهند، نمی‌توانند واقعاً خردمند تلقی شوند. این آموزه ما را به چالش می‌کشد تا در مورد اولویت‌های خود تأمل کنیم، به دنبال خرد واقعی باشیم و زندگی‌ای داشته باشیم که باهدف نهایی ما همسو باشد.

 

63173

شرح کلام منسوب به حضرت عیسی بن مریم(ع):

«كَيْفَ يَكُونُ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ مَنْ دُنْيَاهُ عِنْدَهُ آثَرُ مِنْ آخِرَتِهِ، وَهُوَ مُقْبِلٌ عَلَى دُنْيَاهُ، وَمَا يَضُرُّهُ أَحَبُّ إِلَيْهِ مِمَّا يَنْفَعُهُ؟»

این کلام در منابع اسلامی (مانند تحف العقول، بحارالانوار ج۷۵ ص۳۶۲، مستدرک الوسائل ج۱۱ ص۱۹۳) از حضرت عیسی(ع) نقل شده و در میان عرفا و اخلاقیون بسیار مشهور است.

ترجمه روان و دقیق:

چگونه می‌تواند کسی از اهل علم و عالِم واقعی باشد در حالی که:

• دنیا نزد او محبوب‌تر و باارزش‌تر از آخرت است،
• تمام همّ و جهت‌گیری‌اش به سوی دنیاست،
• و آنچه به او زیان می‌رساند (گناه، حرام، شهرت، مالِ ناپاک، مقام) برایش دوست‌داشتنی‌تر است از چیزی که به او سود می‌رساند (تقوا، اخلاص، علم نافع، عمل صالح)؟

شرح و تبیین

حضرت عیسی(ع) در این جملهٔ کوتاه، سه نشانهٔ اصلی «عالم غیرربانی» یا «عالم دنیادوست» را برمی‌شمارد که در حقیقت، ضدّ عالم واقعی است:

1. ترجیح دنیا بر آخرت
   عالم واقعی، آخرتش را به هیچ قیمتی با دنیا عوض نمی‌کند. اما عالم دنیادوست، حتی اگر هزار آیه و حدیث درباره زهد بداند، در عمل دنیا را بر آخرت ترجیح می‌دهد.
2. اقبال کامل به دنیا
   تمام وقت و فکر و برنامه‌ریزی‌اش برای دنیاست: شهرت، صندلی، سخنرانی، عکس و فیلم، لایک و فالوور، پروژه‌های مالی، رقابت با هم‌ردیفان، حسادت علمی و… . آخرت در حاشیه است؛ شاید گاهی یک نماز و یک دعا، اما جهت اصلی قلبش دنیاست.
3. دوست داشتن ضرر به جای نفع
   بدترین نشانه: آنچه روح و آخرتش را تباه می‌کند (حسد، کبر، ریا، دروغ علمی، تملق، چاپلوسی، سکوت در برابر ظلم به خاطر منافع و…) برایش شیرین‌تر و دوست‌داشتنی‌تر است تا چیزی که واقعاً به درد آخرتش می‌خورد (توبه واقعی، دفاع از مظلوم حتی اگر ضرر مالی و مقامی داشته باشد، گفتن حقیقت حتی اگر فالوور کم کند).

مثال‌های امروزی

• استادی که حاضر است تز دانشجویش را با تقلب و سرقت علمی دفاع کند تا رزومه‌اش قوی شود، ولی حاضر نیست یک کلمه از مقاله‌اش را به نام دانشجو بزند.
• سخنرانی که برای پر شدن سالن و گرفتن عکس و کلیپ، حرف‌های عوام‌پسند و گاهی حتی خلاف واقع می‌زند، ولی اگر بگویند یک جلسه بدون هیچ عکس و فیلمی و فقط برای خدا سخنرانی کن، نمی‌آید.
• کسی که هزاران کتاب خوانده و درس خارج رفته، اما اگر مقام و پول و شهرت در میان باشد، عقیده و نظرش را تغییر می‌دهد.

نتیجهٔ کلام حضرت عیسی(ع)

علم بدون زهد و اخلاص، نه تنها نافع نیست، بلکه «عالم دنیادوست» از همه خطرناک‌تر است؛ چون هم خودش گمراه است و هم دیگران را گمراه می‌کند.

امام صادق(ع) فرمود: «إِذَا رَأَيْتُمُ الْعَالِمَ مُحِبّاً لِلدُّنْيَا فَاتَّهِمُوهُ عَلَى دِينِكُمْ»

(وقتی دیدید عالمی عاشق دنیاست، به دین‌تان از او بدگمان باشید).

این کلام حضرت عیسی(ع) در حقیقت یک آینه است؛ هر کس خود را در آن ببیند، می‌فهمد واقعاً «عالم» است یا فقط «حامل علم» و «مدعی علم».

خلاصهٔ سخن مسیح(ع):

عالم واقعی کسی است که آخرت را بر دنیا، و نفع ابدی را بر ضرر زودگذر ترجیح می‌دهد.

کسی که برعکس این است، هرچند کوهی از کتاب خوانده باشد، از اهل علم نیست؛ از اهل غرور و غفلت است.

شرح حدیث:
عیسی‌بن‌مریم (ع) فرمود: «حقیقتی را برای شما آشکار می‌کنم: همان‌گونه که بیمار با آنکه غذاهای لذیذ را می‌بیند، به‌سبب درد خود نمی‌تواند از آن لذت ببرد، انسان دنیادوست نیز به‌سبب علاقه‌اش به مال، شیرینی عبادت را نمی‌چشد.»
مقدمه: این سخن ژرف از حضرت عیسی‌(ع) تمثیلی زیبا به کار می‌برد تا نشان دهد دلبستگی افراطی به دنیا چگونه انسان را از لذت حقیقی عبادت و پیوند معنوی با خدا بازمی‌دارد. همان‌گونه که درد جسم مانع چشیدن طعم غذا می‌شود، بیماری روحیِ ناشی از دلبستگی به دنیا نیز مانع چشیدن لذت بندگی است.
۱. تمثیل بیمار و غذای لذیذ

حضرت عیسی‌(ع) انسان را به بیماری تشبیه می‌کند که با وجود دیدن غذاهای خوش‌طعم، از درد رنج می‌برد و نمی‌تواند از آنها بهره‌مند شود. درد جسم مانع لذت بردن از غذاست، همان‌گونه که بیماری دل – که همان وابستگی به لذت‌ها و مال دنیاست – مانع چشیدن شیرینی عبادت می‌شود. این تشبیه، پیوند میان جسم و روح را یادآور می‌شود: هرگاه روح درگیر حرص، شهوت و دلبستگی به دنیا گردد، از درک لذت‌های پاک و پایدارِ بندگی و حضور الهی محروم می‌ماند.
۲. انسان دنیادوست

در این حدیث، «صاحب دنیا» همان کسی است که دلش بیش از اندازه به مال و مظاهر زودگذر دنیا وابسته است. چنین وابستگی‌ای، نوعی بیماری قلبیِ روحی ایجاد می‌کند که انسان را از درک زیبایی عبادت بازمی‌دارد. دنیادوست ممکن است در ظاهر عبادت کند، اما ذهن و دلش درگیر دنیا و دغدغه‌های آن است؛ به همین سبب، از آرامش و شیرینی حضور در پیشگاه خدا بی‌بهره می‌ماند. لذت‌های دنیا، شیرینی دروغینی دارند که چشیدن شیرینی واقعی عبادت را از انسان می‌گیرند. دلِ آلوده به دنیا دیگر ظرفیت چشیدن لذت‌های معنوی را ندارد.
۳. شیرینی عبادت 

شیرینی عبادت همان احساس آرامش، رضایت و لذت روحی است که از ارتباط صادقانه با خداوند حاصل می‌شود. این لذت، نصیب کسانی می‌گردد که با خلوص نیت، تواضع و عشق الهی عبادت می‌کنند. قلبی که با حرص و دلبستگی‌های مادی سنگین شده، نمی‌تواند این شیرینی را بچشد. همان‌گونه که بدن بیمار اشتها ندارد، دل بیمار نیز از عبادت بهره نمی‌برد. برای رسیدن به شیرینی عبادت، باید رابطه با خدا را بر همه امور دنیا مقدم داشت؛ نه با ترک دنیا، بلکه با مهار وابستگی به آن.
۴. دعوت به سلامت روح

حدیث در واقع دعوتی است به درمان دل و بازگشت به سلامت روح. دلبستگی افراطی به دنیا دل را بیمار می‌کند و درمانش در پاک‌سازی درون از حرص، خودخواهی و غفلت است. عیسی‌(ع) ما را به «زهد آگاهانه» فرا می‌خواند؛ یعنی در دنیا زیستن، اما اسیر آن نشدن. همان‌گونه که بیمار پس از بهبود دوباره طعم غذا را درمی‌یابد، انسان نیز پس از پالایش دل از آلودگی‌های دنیا، شیرینی عبادت را بازمی‌یابد. این مسیر، نیازمند مجاهده، مراقبه و رشد معنوی است.
نتیجه‌گیری:

این گفتار الهام‌بخش حضرت عیسی‌(ع) یادآور می‌شود که سلامت روح و پاکی دل، شرط درک لذت بندگی است. تا دل در گرو دنیا باشد، عبادت تنها حرکتی ظاهری است. اما هنگامی که انسان دل را از وابستگی‌ها رها کند و محبت الهی را جایگزین آن سازد، عبادت به منبعی از آرامش و شادی درونی تبدیل می‌شود. پیام این حدیث آن است که خوشبختی واقعی در لذت‌های زودگذر دنیا نیست، بلکه در طعم شیرین و ماندگارِ بندگی خداست. 

 

متن حدیث

قَالَ عِيسَى عَلَيْهِ السَّلاَمُ:
«بِحَقٍّ أَقُولُ لَكُمْ: كَمَا يَنْظُرُ الْمَرِيضُ إِلَى الطَّعَامِ فَلاَ يَلْتَذُّ بِهِ مِنْ شِدَّةِ الْوَجَعِ،
كَذَلِكَ صَاحِبُ الدُّنْيَا لاَ يَلْتَذُّ بِالْعِبَادَةِ وَلاَ يَجِدُ حَلاَوَتَهَا مَعَ مَا يَجِدُهُ مِنْ حَلاَوَةِ الدُّنْيَا»

ترجمه روان و دقیق

حضرت عیسی علیه‌السلام فرمود:
«به حق به شما می‌گویم: همان‌گونه که بیمارِ سخت‌درمان به غذا نگاه می‌کند اما به خاطر شدت درد، هیچ لذتی از آن نمی‌برد،
همین‌طور انسان دنیا‌پرست هم به عبادت نگاه می‌کند، نماز می‌خواند، روزه می‌گیرد، اما هیچ لذت و شیرینی‌ای از عبادت نمی‌چشد؛ چون تمام وجودش پر شده از شیرینیِ دروغین دنیا.»

شرح عمیق و کاربردی

این کلام یکی از دقیق‌ترین تشخیص‌های معنوی حضرت عیسی علیه‌السلام است. ایشان با یک مثال حسی و ملموس، بیماری روحیِ «حبّ دنیا» را توصیف می‌کنند:

• وقتی کسی تبِ دنیا دارد (حرص مال، مقام، شهرت، شهوت، راحت‌طلبی)، ذائقه اش تلخ می‌شود.
• همان‌طور که بیمارِ دچار تبِ شدید، حتی شیرین‌ترین غذا را هم تلخ و بی‌مزه می‌یابد، دلِ عاشق دنیا هم شیرینیِ مناجات، گریه در سحر، سجده طولانی، ذکر خدا و حتی خواندن قرآن را حس نمی‌کند.
• برای او نماز فقط یک «تکلیف سنگین»، روزه فقط «گرسنگی»، و حج فقط «سفر خسته‌کننده» است.
• چرا؟ چون ذائقه تغییر کرده و دلش پر از طعم دنیا شده؛ دیگر جایی برای طعم بهشت باقی نمانده.

از پیامبر اکرم هم مشابه همین مطلب نقل شده است

 عنه صلى الله عليه و آله : مالي لا أرى علَيكُم حَلاوَةَ العِبادَةِ ؟! قالوا : و ما حَلاوَةُ العِبادَةِ ؟ قالَ : التَّواضُعُ .[تنبيه الخواطر : 1/201.]

تنبيه الخواطر : پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: چه شده است كه حلاوت عبادت را در شما نمى بينم؟! عرض كردند: حلاوت عبادت چيست؟ فرمود: فروتنى.

نتیجه عملی

اگر نمازت، دعایت، قرآن خواندنت بی‌مزه و سنگین شده، بدان که «تبِ دنیا» داری.

اگر فروتنى و تواضع که نتیجه عملی عبادت است در تو ایجاد نشده است بدان حلاوت عبادت را درک نکرده ای.
درمانش یک چیز است: کم کردن از دنیا (مال، توجه به ظاهر، حرص، مقایسه با دیگران) تا دل خالی شود و دوباره طعم خدا برگردد.

همان‌طور که مریض باید داروهای تلخ بخورد تا تبش بیفتد و دوباره طعم غذا را بچشد، دلِ ما هم باید گاهی تلخیِ ترک دنیا را بچشد تا دوباره شیرینیِ «یا الله» را حس کند.

خلاصه کلام عیسی علیه‌السلام:
تا وقتی دلت پر از طعم دنیاست، هرگز طعم خدا را نخواهی چشید.

خداوندا حب دنیا را از دل ما خارج کن و حلاوت و شیرینی عبادت را در دل ما قرار بده! الهی آمین!

شرح کلام منسوب به حضرت عیسی بن مریم (علیه‌السلام):

«لا تَنظُروا إِلَى أَمْوالِ أَهْلِ الدُّنْيا؛ فَإِنَّ بَرِيقَ أَمْوالِهِمْ يَذْهَبُ بِنُورِ إِيمَانِكُمْ»

به کسانی که در دنیا غرق مال و ثروت‌اند، خیره نشوید؛ زیرا درخشش و برق اموالشان، نور ایمانتان را می‌برد.

معنای ظاهری

حضرت عیسی(ع) هشدار می‌دهند که حتی «نگاه کردن» مداوم و با حسرت به ثروت دیگران، خطرناک است. نه اینکه نگاه کردن به ماشین و خانه‌ی مردم مطلقاً حرام باشد، بلکه نگاه همراه با «حسرت، مقایسه، و آرزوی مشابه آن» ممنوع و زیان‌بار است.

چرا «برق و درخشش» مال دنیا این‌قدر خطرناک است؟

چون چشم دل را کور می‌کند. وقتی انسان مدام به ویلاها، ماشین‌های لوکس، سفرهای لاکچری، و زندگی ظاهراً بی‌دغدغه‌ی دیگران نگاه می‌کند (چه در کوچه و بازار و چه در اینستاگرام و شبکه‌های اجتماعی)، کم‌کم در دلش می‌گوید:

• «چرا من ندارم؟»
• «خدا چرا به او داده و به من نداده؟»
• «اگر من هم این‌ها را داشتم، خوشبخت بودم...»

این افکار، دقیقاً همان چیزی است که نور ایمان را خاموش می‌کند؛ چون:

• ایمان یعنی رضایت به قسمت الهی
• ایمان یعنی اعتماد به اینکه خدا بهترین‌ها را برای بنده‌اش خواسته
• ایمان یعنی باور به اینکه «مال و مقام» ملاک سعادت نیست

اما وقتی برق مال دنیا چشم را گرفت، انسان این باورها را فراموش می‌کند و دلش تاریک می‌شود.

تأیید این کلام در قرآن و روایات اسلامی

پیامبر خدا(ص) دقیقاً همین مضمون را با تعبیری دیگر فرمودند:

«نَظَرُ ابْنِ آدَمَ إِلَى مَنْ هُوَ فَوْقَهُ فِي الْمَالِ وَ الدُّنْيَا حَسْرَةٌ يَأْكُلُ بِهَا نَفْسَهُ» نگاه فرزند آدم به کسی که در مال و دنیا از او بالاتر است، حسرتی است که خودش را می‌خورد. (نهج الفصاحه)

و فرمودند: «انْظُرُوا إِلَى مَنْ هُوَ أَسْفَلَ مِنْكُمْ وَ لا تَنْظُرُوا إِلَى مَنْ هُوَ فَوْقَكُمْ فَإِنَّهُ أَجْدَرُ أَنْ لا تَزْدَرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ» به پایین‌تر از خودتان نگاه کنید و به بالاتر از خودتان نگاه نکنید، که این شایسته‌تر است که نعمت خدا را کوچک نشمرید. (نهج الفصاحة  جلد 1  صفحه266 )

نسخه‌ی عملی حضرت عیسی(ع) برای حفظ نور ایمان

۱. چشم را از «نمایش ثروت» دیگران ببندید (به‌ویژه در فضای مجازی).
۲. وقتی چشم بسته شد، دل هم آرام می‌گیرد.
۳. به جای مقایسه با «بالادستی‌ها»، به کسانی نگاه کنید که نعمت سلامت، امنیت، ایمان، خانواده، و حتی یک لقمه نان حلال دارند و شما هم دارید.
۴. هرگاه حسرت مال دنیا به سراغتان آمد، این دعای کوتاه را بخوانید که در روایات آمده:

«اللَّهُمَّ قَنِّعْنِي بِمَا رَزَقْتَنِي وَ بَارِكْ لِي فِيهِ وَ اخْلُفْ عَلَيَّ كُلَّ غَائِبَةٍ لِي بِخَيْرٍ» خدایا مرا به آنچه روزیم کردی راضی کن، و در آن برکت ده، و هر چیزی که از من غایب است به خیر جایگزین کن.

نتیجه

حضرت عیسی(ع) با یک جمله کوتاه، بزرگ‌ترین بیماری قرن ما را تشخیص دادند:
«چشم‌چرانی ثروت دیگران در شبکه‌های اجتماعی» که نور ایمان میلیون‌ها نفر را خاموش کرده و افسردگی، حسرت و ناشکری را جایگزین آن کرده است.برای درمان این آفت باید دست به کار بشویم اگر می‌خواهیم ایمانمان زنده بماند، باید چشم‌مان را از «برق مال دنیا» بپوشانیم.

سلام بر روح‌الله، عیسی بن مریم که هنوز هم داروی دل‌های مریض این زمانه را دارد.

خداوندا برق و درخشش مال دنیا را از چشم و دل ما بیرون کن و نور ایمان را در دل ما قرار بده. الهی آمین

توضيح: اين عبارت در منابع شيعه به صورت «مرسل» يا «منقول از كتب عامه» نقل شده و سند مستقيم و متصل به معصوم ندارد، اما به دليل شهرت بسيار زياد و موافقت كاملش با آيات قرآن و احاديث قطعي اهل بيت(ع)، از قديم‌الايام در كتب اخلاقي و مواعظ مورد استناد علما و خطبا بوده است.

شرح حدیث: «مَنْ كَثُرَ هَمُّهُ سَقِمَ بَدَنُه»

این کلام نورانی  منسوب به امام جعفر صادق علیه‌السلام است که فرمودند:

«هر که اندوه و همّش بسیار شود، بدنش بیمار گردد. »

معنای ظاهری حدیث

امام صادق(ع) در این روایت، رابطه‌ی مستقیم و قطعی میان «کثرت همّ و غم» و «بیماری جسم» را بیان می‌فرمایند. منظور از «همّ» در اینجا، نگرانی‌های مداوم، اضطراب‌های بی‌مورد، غصه‌های دنیوی و افکار آزاردهنده‌ای است که انسان را از درون می‌خورد و آرامش روحی را از او می‌گیرد.

تأیید علمی این سخن در عصر ما

امروزه علم پزشکی و روان‌تنی (Psychosomatic Medicine) به‌روشنی ثابت کرده که استرس و اضطراب مزمن، مهم‌ترین عوامل تضعیف سیستم ایمنی، افزایش فشار خون، بیماری‌های گوارشی (مثل زخم معده)، مشکلات قلبی، سردردهای مزمن، کمردرد، ضعف عضلانی و حتی سرطان هستند. وقتی انسان مدام در فکر مشکلات، قسط‌ها، قضاوت دیگران، آینده نامعلوم و هزاران مسئله‌ی دیگر غرق می‌شود، بدنش به‌تدریج از درون فرو می‌پاشد، حتی اگر غذای خوب بخورد و ورزش کند.

نگاه عمیق‌تر از منظر روایات و قرآن

در روایات متعدد داریم که «القلب حرم الله»؛ قلب حرم خداست. وقتی انسان این حرم را با غم‌های بی‌جا پر کند، نور توحید و توکل در آن کم می‌شود و جایش را به تاریکی نگرانی می‌دهد. این تاریکی روح، به‌سرعت به جسم سرایت می‌کند. قرآن کریم هم می‌فرماید:

«أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ»
آگاه باشید که تنها با یاد خدا دل‌ها آرام می‌گیرد (رعد/۲۸).

وقتی دل آرام نگیرد، جسم هم آرام نمی‌گیرد.

نمونه‌های تاریخی و واقعی

• امام سجاد علیه‌السلام پس از واقعه کربلا، سال‌ها در غم عظیم بودند، اما غم ایشان «غم الهی» و از سر مسئولیت بود، نه غم دنیوی. لذا هیچ‌گاه از بیماری‌های ناشی از اضطراب و افسردگی شکایت نکردند.
• در مقابل، بسیارند انسان‌هایی که با مال فراوان و سلامت ظاهری، به‌خاطر حرص و حسد و ترس از دست دادن، در جوانی دچار سکته و سرطان و بیماری‌های لاعلاج شدند.

نسخه‌ی عملی امام صادق(ع) برای سلامتی جسم و جان

این حدیث در حقیقت یک «نسخه‌ی طبی» است از معصوم علیه‌السلام:

 ۱. همّ و غم را کم کنید → بدن سالم می‌ماند.

۲. بهترین راه کاهش همّ: توکل، رضا به قضای الهی، یاد مرگ، و محدود کردن آرزوها.

 ۳. پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمودند: «انظُرُوا إِلَى مَنْ هُوَ أَسْفَلَ مِنْكُمْ وَ لَا تَنْظُرُوا إِلَى مَنْ هُوَ فَوْقَكُمْ»؛ به پایین‌تر از خودتان نگاه کنید، نه به بالاتر. این نسخه، بهترین داروی کثرت همّ است.

نتیجه

امام صادق علیه‌السلام چهارده قرن پیش، چیزی را فرمودند که امروز پزشکان روان‌پزشک با کلی آزمایش و دستگاه به آن رسیده‌اند: «اضطراب مزمن = بیماری جسمی مزمن».
پس اگر می‌خواهیم بدنمان سالم بماند، اول باید دلمان را سالم کنیم. و سلامتی دل، در ترک خوف و حزن غیرضروری و پناه بردن به خدا و اهل بیت علیهم‌السلام است.

خداوندا همّ و غم را از دل ما دور کن و ما به یاد خودت مشغول کن. الهی آمین

شرح کلام حضرت عیسی بن مریم (علیه‌السلام)

متن عربی:
لاَ تَتَّخِذُوا الدُّنْيَا رَبّاً فَتَتَّخِذَكُمْ عَبِيداً

ترجمه روان و آتشین:
«دنیا را پروردگار و معبود خود قرار ندهید، وگرنه او شما را بنده و برده خودش می‌کند.»

توضیح کوتاه و عمیق

حضرت عیسی با یک جمله، تمام فلسفه بردگی مدرن را گفت:
هر کس دنیا را «ربّ» خود کند (یعنی از آن بترسد، به آن امید ببندد، برایش صبح و شب جان بکند، حرام و حلالش را به خاطر دنیا زیر پا بگذارد)، دنیا هم بلافاصله او را به بردگی می‌کشد:

• قسطی می‌شود،
• قسط عقب می‌افتد،
• اضطراب می‌گیرد،
• شب خوابش نمی‌برد،
• برای یک «لایک» و «پُست» و «ماشین بهتر» خودش را می‌کُشد،
• آخرش هم با یک سرطان یا یک تصادف، همه را در یک لحظه می‌بازد و می‌رود.

دنیا وقتی «ربّ» شود، این کارها را با بنده‌اش می‌کند:

1. تو را وادار می‌کند صبح تا شب فقط به فکر پول باشی → عبادت پول.
2. ناموست را می‌گیرد تا پول بیشتر بدهد → عبادت مقام.
3. خواب و آرامشت را می‌گیرد → عبادت قسط و وام.
4. آخرتت را می‌گیرد و جهنم را برایت می‌خرد → عبادت شیطان.

دو نمونه زنده

• قارون گفت: «إِنَّمَا أُوتِيتُهُ عَلَىٰ عِلْمٍ عِنْدِي» → دنیا را رب خودش کرد، زمین او را با همه ثروتش بلعید.
• امروز خیلی‌ها می‌گویند: «اگر این ماشین/خانه/شغل را نداشته باشم، انگار مرده‌ام» → همین جمله یعنی دنیا را رب خود کرده‌اند. نتیجه؟ افسردگی، اعتیاد به قرص، طلاق، خودکشی.

نسخه عملی حضرت عیسی برای آزادی واقعی

هر بعد از نماز عصر این دعا را تکرار کن:

 تعقیبات نماز عصر منقول از مصباح المتهجد می باشد:

اَللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ نَفْسٍ لاَ تَشْبَعُ وَ مِنْ قَلْبٍ لاَ يَخْشَعُ‏

خدايا پناه به تو مى ‏برم از نفسى كه از دنيا سيرى ندارد و از قلبى كه خاشع نباشد

وَ مِنْ عِلْمٍ لاَ يَنْفَعُ وَ مِنْ صَلاَةٍ لاَ تُرْفَعُ وَ مِنْ دُعَاءٍ لاَ يُسْمَعُ‏

و از علمى كه نفع نبخشد و از نمازى كه بالا نرود و از دعايى كه به اجابت نرسد

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْيُسْرَ بَعْدَ الْعُسْرِ وَ الْفَرَجَ بَعْدَ الْكَرْبِ وَ الرَّخَاءَ بَعْدَ الشِّدَّةِ

خدايا از تو مى ‏طلبم آسانى حال را بعد از عسرت و گشايش پس از رنج و مشقت و فراوانى نعمت پس از سختى و شدت

اللَّهُمَّ مَا بِنَا مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنْكَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ أَسْتَغْفِرُكَ وَ أَتُوبُ إِلَيْكَ‏

اى خدا هر نعمتى كه ما بندگان راست هم از جانب توست خدايى غير تو نيست از تو آمرزش مى ‏طلبم و بسوى تو از گناه باز مى ‏گردم.

و هر وقت وسوسه شدی که برای پول، مقام، یا چشم‌وهم‌چشمی گناه کنی، به خودت بگو:

«من بنده خدا هستم، نه بنده قسط و فالوور و برند.»

خلاصه کلام روح‌الله(ع):
تا وقتی خدا «ربّ» تو باشد → تو آزادِ آزادی.
وقتی دنیا «ربّ» تو شد → تو برده‌ترینِ برده‌هایی.

خدا ما را از بردگی دنیا آزاد کند و فقط بنده خودش قرار دهد. آمین.

شرح حدیث:

حضرت عیسی بن مریم علیه‌السلام به حواریون فرمود:

«إِنَّمَا الدُّنْيَا قَنْطَرَةٌ فَاعْبُرُوهَا وَلاَ تَعْمُرُوهَا»

ترجمه روان و دقیق:
«همانا دنیا فقط یک پل است؛ از روی آن عبور کنید و آن را آباد نکنید.»

شرح عمیق:

این جمله یکی از معروف‌ترین و تأثیرگذارترین کلمات حضرت مسیح علیه‌السلام است که در همه‌ی ادیان ابراهیمی نقل شده و بارها از زبان اهل‌بیت علیهم‌السلام هم تکرار شده.

۱. دنیا «پل» است، نه «خانه»
پل جایی نیست که آدم در آن بماند، خانه بسازد، فرش بیندازد و زندگی کند. پل فقط برای عبور کردن است.
کسی که روی پل خیمه بزند، یا خودش را هلاک کرده یا دیگران را اذیت می‌کند.

۲. «اعْبُرُوهَا»: از دنیا فقط عبور کن
یعنی:

• از دنیا استفاده کن، اما دل نبند.
• بخور، بپوش، ازدواج کن، کار کن، اما بدان همه‌ی این‌ها فقط وسیله‌ی عبورند.
• هر لحظه آماده باش که پل تمام شود و باید بروی.

۳. «وَلاَ تَعْمُرُوهَا»: دنیا را برای خودت «وطن» و «هدف نهایی» نکن
تعمیر و آباد کردن پل یعنی:

• جمع کردن خانه و ویلا و ماشین و پول به هر قیمتی
• رقابت برای مقام و شهرت و کلاس گذاشتن
• حسرت خوردن به مال و زیبایی دیگران
• دل کندن از آخرت به خاطر یک لحظه بیشتر ماندن روی پل

۴. این کلام، خلاصه‌ی تمام زهد واقعی است
امام علی علیه‌السلام دقیقاً همین معنا را این‌طور گفت:
«الدُّنْيَا جِيفَةٌ، مَنْ أَرَادَهَا فَلْيَصْبِرْ عَلَى مُزَاحَمَةِ الكِلَابِ»
«دنیا لاشه‌ای است، هر که آن را بخواهد باید با سگ‌ها رقابت کند.»
یعنی کسی که روی پل ماند و خواست آن را آباد کند، ناچار است با سگ‌ها بجنگد!

مثال‌های روشن از زندگی امروز:

• کسی که شب و روز برای خرید خانه‌ی بزرگ‌تر، ماشین مدل بالاتر، سفر خارجی و استوری گذاشتن تلاش می‌کند → روی پل دارد عمارت می‌سازد!
• کسی که با ربا، دروغ، حق‌الناس و حرام پول جمع می‌کند تا «زندگی‌اش را بسازد» → روی پل دارد کاخ می‌سازد!
• اما کسی که مالش را در راه خدا، ازدواج جوانان، ساخت مسجد، کمک به فقرا و آخرتش خرج می‌کند → واقعاً از پل عبور کرده است.

کلام مشابه از اهل‌بیت علیهم‌السلام:

امام صادق علیه‌السلام:
«الدُّنْيَا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ وَجَنَّةُ الكَافِرِ»
«دنیا زندان مؤمن و بهشت کافر است.»
یعنی مؤمن روی پل زندان را تحمل می‌کند تا به خانه واقعی برسد؛ کافر روی همین پل جشن گرفته و ماندگار شده.

پیام عملی برای امروز:

هر صبح که بیدار می‌شوی، به خودت بگو:
«من امروز روی یک پل هستم.
این پول، این شغل، این گوشی، این بدن، این خانواده، همه وسیله‌ی عبورند.
نباید روی پل بنشینم و عمارت بسازم.»

و هر شب قبل از خواب از خودت بپرس:
«امروز چقدر از پل عبور کردم؟
یا باز روی پل ماندم و مشغول تعمیر و تزئینش شدم؟»

خداوندا! به حق محمد و آل محمد، ما را از کسانی قرار بده که از پل دنیا عبور می‌کنند و دل به آن نمی‌بندند.

منابع روایت:

• بحارالأنوار، ج ۷۳، ص ۹۸ و ج ۱۴، ص ۳۱۹
• مستدرک الوسائل، ج ۱۲، ص ۱۷۳
• تفسیر الإمام العسکری علیه‌السلام، ص ۳۴۴
• میزان الحکمة، ج ۴، ص ۲۶۳ (باب الدنیا)

شرح حدیث:

عیسی بن مریم فرمود:

«مَنْ كَثُرَ كَذِبُهُ ذَهَبَ بَهَاؤُهُ»

ترجمه:
«هر کس دروغش زیاد شود، آبرو و جلال و نورانیتش از بین می‌رود.»
(بهاء = نور، شکوه، وقار، ابهت، جذبه و زیبایی معنوی چهره و شخصیت)

شرح عمیق:

این کلام کوتاه حضرت عیسی یکی از دقیق‌ترین تشخیص‌های معنوی و روان‌شناختی است. دروغ، فقط یک گناه زبانی نیست؛ یک سمّ کشنده برای «شخصیت و نورانیت انسان» است.

چرا دروغ، «بهاء» را می‌بَرد؟

۱. دروغ، نور ایمان را خاموش می‌کند
پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله: «الكَذِبُ يُطْفِئُ نُورَ الإِيمَانِ فِي القَلْبِ»

بحارالأنوار، ج ۷۲، ص ۱۱۵ و ج ۶۹، ص ۲۵۸

دروغ، نور ایمان را در دل خاموش می‌کند.
وقتی نور ایمان رفت، نور از چهره و رفتار هم می‌رود.

۲. دروغگو در چشم خدا و فرشتگان و حتی مردم، زشت می‌شود
امام باقر علیه‌السلام: «إِنَّ الكَذِبَ هُوَ خَرَابُ الإِيمَانِ»

مستدرک الوسائل، ج ۹، ص ۸۵

دروغ، ویران‌کننده‌ی ایمان است.
انسان دروغگو حتی اگر ظاهراً زیبا باشد، در باطن و در نگاه دیگران به تدریج «زشت» و «بی‌اعتبار» می‌شود.

۳. دروغ، وقار و ابهت را می‌بَرد
کسی که مدام دروغ می‌گوید، دیگر کسی حرفش را جدی نمی‌گیرد.
حتی بچه‌هایش، همسرش، دوستانش می‌گویند: «باز داره دروغ می‌گه!»
این یعنی «بهاء» کاملاً رفته است.

۴. دروغ‌های کوچک هم همین اثر را دارند
خیلی‌ها فکر می‌کنند دروغ سفید یا شوخی یا اغراق کوچک اشکالی ندارد.
امام صادق علیه‌السلام می‌فرماید: همین که «کَثُرَ» (زیاد شد)، حتی اگر کوچک باشد، بهاء را می‌بَرد.

مثال‌های روزمره که همه دیده‌ایم:

• آن فروشنده‌ای که مدام قیمت را دروغ می‌گوید → بعد از مدتی حتی اگر راست بگوید کسی باور نمی‌کند و از او خرید نمی‌کند.
• آن جوانی که در چت و اینستاگرام مدام دروغ می‌گوید (ماشینش، شغلش، سفرهایش) → بعد از مدتی همه می‌فهمند و مسخره‌اش می‌کنند.
• آن همسایه یا فامیلی که هر روز یک دروغ جدید می‌گوید → دیگر کسی به او احترام نمی‌گذارد، حتی اگر لباس خوب بپوشد، چهره‌اش «بی‌نور» و «بی‌ابهت» است.

کلام وحشتناک‌تر از امیرالمؤمنین علیه‌السلام:

«مَا وُجِدَ الكَذِبُ فِي رَجُلٍ قَطُّ إِلاَّ وَجَدْتَ مِنْهُ رِيحَ النِّفَاقِ» میزان الحکمة، ج ۳، ص ۴۶۴ (باب الكذب)

هرگز دروغ در کسی پیدا نشد مگر اینکه بوی نفاق از او به مشام رسید.

یعنی دروغگو، کم‌کم منافق واقعی می‌شود؛ حتی اگر خودش نفهمد.

راه درمان:

امام صادق علیه‌السلام در جای دیگری فرمود:
«عَوِّدْ لِسَانَكَ قَوْلَ لا أَعْلَمُ»
زبانت را عادت بده که بگوید: «نمی‌دانم».
خیلی از دروغ‌ها از همین «ادعای دانستن» شروع می‌شود.

و پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله:
«صِدْقُ اللِّسَانِ يَزِيدُ فِي الرِّزْقِ وَ يَمْحَقُ الذُّنُوبَ»تحف العقول، ص 362

راستگویی زبان، روزی را زیاد می‌کند و گناهان را محو می‌کند.

پیام نهایی:

اگر می‌خواهی چهره‌ات نورانی باشد،
اگر می‌خواهی در جمع ابهت و جذبه داشته باشی،
اگر می‌خواهی حرفهایت تأثیر بگذارد و کسی مسخره‌ات نکند،
اگر می‌خواهی خدا و خلق خدا دوستت داشته باشند:

حتی یک دروغ کوچک هم نگو.
چون هر دروغ، یک قطره از «بهاء» تو را می‌بَرد، تا جایی که چیزی از تو باقی نماند جز پوسته‌ای بی‌نور و بی‌اعتبار.

خداوندا! به حق محمد و آل محمد، زبان ما را به صدق و راستگویی عادت بده و از دروغ و نفاق دورمان کن. آمین.

شرح کلام حضرت عیسی (علیه‌السلام)

متن:
قِيلَ لِعِيسَى عَلَيْهِ السَّلاَمُ:
عَلِّمْنَا عَمَلاً وَاحِداً يُحِبُّنَا اللَّهُ عَلَيْهِ
قَالَ: أَبْغِضُوا الدُّنْيَا يُحِبِبْكُمُ اللَّهُ

ترجمه روان و جان‌سوز:
به حضرت عیسی گفتند:
«یک عمل به ما یاد بده که با انجامش خدا ما را دوست داشته باشد.»
فرمود: «دنیا را دشمن بدارید، خدا شما را دوست خواهد داشت.»

چرا فقط «یک» عمل؟ و چرا همین؟

حضرت عیسی می‌دانست که همه خوبی‌ها و عبادت‌ها و اخلاق نیک، ریشه در یک چیز دارد:
قلب باید از دنیا خالی شود تا خدا در آن جا بگیرد.
اگر دل عاشق دنیا باشد، دیگر جایی برای عشق خدا نمی‌ماند.

«بُغْضِ الدُّنْيَا» یعنی:

• نه اینکه از نعمت‌های حلال متنفر باشی،
• بلکه از «عشق» به دنیا، از «وابستگی» به آن، از «ترسِ از دست دادنش»، از «امید بستن به آن» متنفر باشی.

یعنی وقتی پولداری → نگویی «من شدم کسی»،
وقتی فقیر شدی → نگویی «دیگه تموم شدم»،
وقتی مریض شدی → نگویی «چرا خدا با من این کار رو کرد؟»،
وقتی سالم شدی → مغرور نشوی.

این یعنی «بغض دنیا»؛ یعنی دنیا در دلت نه رب باشد، نه محبوب، نه مونس، نه امید.

سه نشانه عملی که داری دنیا را دشمن می‌داری

1. وقتی چیزی از دست دادی، دلت آرام باشد و بگویی: «إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ» و واقعاً آرام باشی.
2. وقتی چیزی به دست آوردی، دلت نگوید «دیگه خیالم راحت شد».
3. شب که می‌خوابی، مهم‌ترین فکرت «خدا راضی است یا نه؟» باشد، نه «فردا قسطم چی می‌شه؟»

خلاصه کلام روح‌الله

بهترین و کوتاه‌ترین راه رسیدن به عشق خدا این است:
دل را از عشق دنیا خالی کنی، خدا خودش فوراً آن را با عشق خودش پر می‌کند.

خدا ما را از کسانی قرار دهد که دنیا در دلشان کوچک‌ترین جا هم نداشته باشد، تا خدا همه دلشان شود. آمین.

63139

شرح کلام حضرت عیسی (علیه‌السلام)

متن:
لاَ يَسْتَقِيمُ حُبُّ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ فِي قَلْبِ مُؤْمِنٍ
كَمَا لاَ يَسْتَقِيمُ الْمَاءُ وَالنَّارُ فِي إِنَاءٍ وَاحِدٍ

ترجمهٔ ساده و کوبنده:
«در دل یک مؤمن واقعی، عشق دنیا و عشق آخرت با هم جمع نمی‌شوند،
همچنان که آب و آتش در یک ظرف با هم جمع نمی‌شوند.»

یعنی چه؟

• یا دلت ظرف آبِ عشق آخرت است → خنک، زلال، پاکیزه، نورانی
• یا ظرف آتشِ عشق دنیا → سوزان، دودآلود، سیاه، پر از درد و اضطراب

هر دو با هم نمی‌شوند.
اگر کمی عشق دنیا در دلت ریخت، به همان مقدار عشق آخرت بیرون می‌ریزد.
اگر کمی عشق آخرت وارد دلت شد، به همان مقدار عشق دنیا می‌سوزد و خاکستر می‌شود.

نشانه‌های عملی «عشق دنیا» در دل

• شب خوابِ قسط و ماشین و خانه و فالوور داری
• وقتی پول کم شد، ایمانت هم کم شد
• وقتی مریض شدی، خدا را فراموش کردی
• وقتی سالم شدی، نمازت سبک شد
• وقتی کسی از تو جلو زد، حسادت و کینه گرفتی

این یعنی ظرف دلت پر از آتش دنیا شده.

نشانه‌های «عشق آخرت» در دل

• با پول زیاد و کم، یکسان آرام هستی
• مریضی و سلامتی برایت فرقی ندارد، فقط رضای خدا مهم است
• شب‌ها با یاد مرگ و قیامت و بهشت اشک می‌ریزی
• وقتی دیگران پیشرفت می‌کنند، واقعاً خوشحال می‌شوی و دعا می‌کنی

این یعنی ظرف دلت دریایی از عشق خداست.

یک جملهٔ طلایی برای همیشه

«دل یا مال خداست یا مال دنیاست؛
نصفه‌نصفه مال شیطان است.»

اصلا خدا چیزی را با کسی شریک نمیشه. شرک هم از همین ریشه است پس باید حواسمون جمع باشه که شش دنگ دلمون مال خدا باشه نه کس دیگه.

خلاصهٔ کلام روح‌الله(ع):
دل مؤمن مثل یک ظرف است؛
یا پر  محبت الهی است یا پر از حب دنیا

همانطوری که آب و آتش با هم توی یک ظرف جمع نمی شوند.
لذا هر دو با هم در یک دل نمی‌گنجند.

دوستی دنیا و آخرت در قلب انسان با ایمان قابل جمع نیست همانطور که در یک ظرف، آب و آتش جمع نمی شود.

خدا دل‌های ما را از عشق دنیا پاک کند و با عشق خودش و آخرت پر کند. آمین.